Stroming

25 mei. In de nacht blijft de wind gunstig maar in de loop van de ochtend zakt hij in. We besluiten om een ankerplek te zoeken. De komende tijd is er te weinig wind om te zeilen. Rond een uur of zes laten we het anker vallen in een baai bij Cartagena.

26 mei. Het is een rustige dag achter anker. In de baai is niet veel te beleven en de dinghy blijft in de davids hangen. Tijd voor kleine klussen en natuurlijk zwemmen.

Volgens de weersverwachting kunnen we morgen rond de middag anker op. Niet dat er veel wind is, maar wel uit de juiste richting.
Binnenkort gaan we door de straat van Gibraltar het Orkagebied binnen. Ik verdiep me in een verslag van een workshop die is gehouden en georganiseerd door de Spaanse en Portugese overheden. Het is een interessante materie en ik neem de conclusie en aanbevelingen ter harte. Misschien is het wishfull thinking, maar ik verwacht geen echte problemen. We kunnen met de verwachtte weersomstandigheden buiten het grootse risicogebied blijven. Mochten we ze toch tegenkomen dan zijn de roeren van mijn catamaran niet heel interessant voor hen. Ze hebben een voorkeur voor diepstekende spaderoeren.

27 mei. Een rustige ochtend. Rinus heeft zelfs tot even na negen uur geslapen, ik begon me al zorgen te maken… De wind is wat minder dan verwacht en we besluiten een extra tussenstop te maken. Net om de hoek van de baai ligt een klein plaatsje, Isla Plana. Daar is een mogelijkheid om te ankeren en aanvullende boodschappen te doen, vers brood is toch wel lekker. Daarnaast geeft een grotere voorraad ons de mogelijkheid om ook bij minder wind door te varen.
Als we bij Isla Plana ankeren blijken we de enige boot te zijn. Rik en ik gaan met de dinghy, bij gebrek aan een steiger, naar een strandje. We trekken de boot een stukje op het stand en gaan boodschappen doen. Vanaf de kant hebben we heel wat bekijks, schijnbaar komt hier niet vaak bezoek vanaf zee. Terwijl ik samen met Rik van het standje af loop gaan er een paar mensen richting de Dinghy. Even opletten wat er gaat gebeuren. Het is onschuldig, ze maken foto’s van elkaar voor de dinghy en met Vita Nova op de achtergrond. Het is ook wel een mooi plaatje.

We lopen door naar de supermarkt recht tegenover het strandje en komen even later bepakt en bezakt weer terug aan boord. De wind is wat toegenomen en in de goede richting. We gaan anker op en zetten koers naar Cabo de Gata, de laatste kaap die we moeten ronden voor Gibraltar. Het gaat niet snel maar we gaan in de goede richting. Tijdens mijn wacht zakt de wind steeds verder weg. De snelheid door het water komt onder de knoop. De stuurautomaat protesteert nog niet. De koers over de grond is juist en de snelheid 0,6 knoop. De boeg wijst echter haaks op de koerslijn. We gaan dwarsscheeps door het water maar in de juiste richting! Dit is me iets te gek en ik start een motor.

28 mei. Een half uur na het overdragen van de wacht kan de motor weer uit. Er is genoeg wind om weer op een normale manier koers te houden. De wind neemt langzaam toe in de loop van de ochtend. We schieten goed op met rond de 8 à 9 knopen en af en toe uitschieters ruim boven de 10 knopen. Dit is genieten, zeilen zoals ik het me heb voorgesteld. We koersen rechtstreeks op Tarifa aan. Als de wind mee zit zijn we daar binnen 24 uur.
Helaas zit de windsterkte niet mee, we halen na het middaguur met moeit een knoop of 2,5. Een passerende school dolfijnen maakt de middag weer goed.

29 mei. De wind is ook tijdens de nacht niet voldoende geweest. We kiezen ervoor om het grootzeil en fok te strijken en de code D te zetten. Het levert zo waar een halve knoop winst op. Wat een grotere verrassing is blijkt de stroom. Om de zeilen te wisselen moest de motor even bijgezet worden. Stationair vooruit, geen resultaat. 1500 toeren vooruit, nog geen resultaat. 2200 toeren vooruit, een heel klein beetje extra snelheid. Hoe kan dat? Het lijkt erop dat we stroom tegen hebben van iets meer dan 3 knoop! Dit komt als een verrassing. De getijde stroom heeft hier nog geen noemenswaardige sterkte en het permanente stromingspatroon van de middellandse zee komt niet overeen met wat wij hier meemaken. Vreemd. Achteraf gezien is de snelheid die we door het water maakten dus best goed. Ik probeer of ik op het internet een verklaring kan vinden, maar helaas. Ik heb geen andere keuze dan op mijn gevoel af te gaan om een nieuwe route uit te zetten. De planning om de westelijke getijdestroom van donderdag 01.00u te benutten moet worden verschoven naar 13.40u. Maar hoe plan je een route als de stroming onbekend en onberekenbaar is? Het wordt proberen en aanpassen naar de omstandigheden. De code D wordt vervangen door de Parasailor om nog wat extra snelheid te krijgen. Deze methode lijkt zijn vruchten af te werpen totdat, ja hoor, de wind wegvalt. Even na het avondeten gaat de Parasailor naar beneden en motor bij, we hebben het veld met sterke stroming vrij weten te varen en de resterende tegenstroom lijkt geen probleem op te leveren. We hebben nog even een discussie, volgens de laatste stand van zaken zou de motor op 1500 toeren kunnen draaien in plaats van de 2200 toeren die hij nu draait. Het klinkt aantrekkelijk om brandstof te besparen maar ik hak de knoop door. We houden deze snelheid. We weten immers niet of we nog een keer door sterke stroming verrast gaan worden. Ik ga liever in de buurt van Gibraltar voor anker om te wachten dan dat ik dit tij mis. De Levante, een lokale oostenwind, waait licht en zal in de komende dagen flink toenemen. De lichte wind is voordelig maar als die sterker wordt is het zachtjes uitgedrukt onprettig varen.
We zien een paar dolfijnen, even later zie ik er twee, aan bakboord, vlak naast het schip en ze lijken onder het schip door te gaan. Ik kijk aan de andere kant maar zie niets. Totdat er een aan de binnenkant van de stuurboordboeg opduikt. Wat een cadeautje. De ondergaande zon doet er nog een schepje bovenop. Een prachtige rode bol markeert de voorlopig laatste nacht in de middellandse zee.