Max

13 mei  De dag begint met een zonnetje en ik kan buiten ontbijten. Tijd voor wat klusjes. De wasmachine aangezet en ik moet nodig de brandstoftank van de dinghy bijvullen. Er is weinig golfslag dus dat bijvullen moet goed aan boord van de dinghy te doen zijn. Tank open, trechter erin en dan in een keer goed gieten. Juist op het moment dat ik wil gieten pompt de wasmachine. Ik schrik me rot. Gelukkig niet gemorst en ik onderneem een tweede poging die goed gaat.  Ook gelijk maar langs de pomp om de jerrycan weer te vullen. Op de terugweg ga ik langs bij mijn buren op de ankerplaats. Ze hebben een vlag van België, wellicht kunnen ze mij vertellen waar ik de dinghy kan laten om boodschappen te gaan doen. Ik wordt door hen, Pieter en Vincent en hond Carlos, uitgenodigd voor een drankje aan boord.

De volgende dag ga ik met de dinghy naar de haven aan het andere kant van het kanaal. Die kant is een stuk dichter bij de winkels. Maar hoe kom ik het haventerrein af zonder sleutel? Alles is afgesloten. Ik sta bij het hek als er een auto komt aanrijden. De man ziet mijn oranje KNRM shirt en spreekt me direct in het Nederlands aan. “Wil je gaan winkelen? Ik ga naar de Spar stap maar in dan wachten we op elkaar bij de uitgang en rijden we weer terug”.  In de auto raken we aan de praat en Jackes, die met zijn motorschip in de haven ligt kent Vincent en Pieter, maar ook de Zwitserse Oriane en Eliseo, ook bekenden van Vincent en Pieter. Vanmiddag hebben ze een borrel op de boot van Laurent, Lorena met hun twee kinderen. Ik wordt ook uitgenodigd. Het wordt best een uitdaging want de voertaal is Frans…. 

Er wordt af en toe ook wat vertaald of Engels gesproken.  Lorena wil morgen voor de hele club een maaltijd uit Cameroen, haar geboorteland, bereiden. Ik ben ook uitgenodigd. Ik bied aan om deze maaltijd bij mij aan boord te serveren. Inclusief dinghyservice.

15 mei  de dag begint somber en er vallen een paar buien. Zal het op tijd droog zijn? We hebben om twaalf uur afgesproken. Ik haal Jackes en zijn vrouw op en later Laurent, Lorena, de kinderen en twee grote pannen. De anderen komen met hun eigen dinghy aan boord.  

Het eten smaakt prima en pas laat in de middag gaat ieder zijn weg.

16 mei Vertrek ik op tijd voor de eerste brugopening. Het is hier best gezellig maar ik wil verder en de wind is gunstig. Onderweg neem ik contact op met de Marina van Alicante voor een overnachting. Er zijn immers geen beschutte ankerplaatsen langs deze kust. Ik krijg een afwijzing, niet alleen voor mij, maar ze zeggen helemaal geen plaats meer te hebben voor schepen van mijn afmeting. Vreemd. Gelukkig kan ik wel terecht in Villajoyosa. Voor de eerste keer meer ik aan met het achterschip naar de kade en voor twee mooring lijnen. Op zich ging het aanleggen goed, alleen de kracht op de mooring lijnen was voor mij te groot. Ik vroeg een marinero om me te helpen en ook hij had het er moeilijk mee.  Ik denk dat de ligplaats voor en langer schip is bedoeld.

Na een rustige nacht loop ik de steiger af om de buurt te verkennen. Blijkt dat ze hier ook ligplaatsen hebben voor bestelbusjes……

Handrem vergeten, daar gaat de bus van een monteur inclusief al zijn gereedschap. Pas laat in de middag komt er kraan om de bus te bergen.

Alle steigers zijn vrij toegankelijk. Er wordt wel gewerkt aan een hekwerk maar voorlopig kun je er gewoon omheen lopen. Vooral jonge meiden vinden het heel interessant om een selfie te nemen met een jacht op de achtergrond. Mijn schip is favoriet. Er wordt me een paar keer gevraagd of ze ook aan dek foto’s mogen nemen. Foto’s nemen is OK, aan boord komen niet. In de avond is het rustig maar voor de zekerheid ruim ik wel alle los zittende spullen veilig op.

20 Mei lijkt de wind gunstig om naar Ibiza zeilen. De Stormvogel ligt bij Cala Llonga. Ik vind het leuk om hen weer te zien dus dat wordt mijn bestemming. Tot het verkeer scheidingstelsel ter hoogte van Cap de la Nau gaat de reis voorspoedig. Maar dan… Het is druk, normaal geen probleem. Het wordt echter lastig als twee schepen zich niet aan het scheidingstelsel houden. (toevallig? Allebei van de zelfde rederij). De enige veilige route is om, stuurboordwal, mee te gaan in het scheidingstelsel. Om het met een snelweg te vergelijken: Je rijd met 70 Km/u op de rechterbaan. Over de vluchtstrook wordt je ingehaald door een auto en daarna door nóg een over de zelfde vluchtstrook maar dan als tegenligger. Niet fijn en bovendien was het een heel ongunstige koers om te zeilen. Dit geintje heeft me zeker een uur extra reistijd opgeleverd. Dank u Grimaldi lines. Helaas is de wind minder dan verwacht. Er zit niets anders op dan de nacht door te zeilen. Tegen een uur of acht in de morgen van 21 mei laat ik mijn anker vallen in de baai van Cala Llonga. Ik lig tussen een Duits schip, de Jomé, en de Stormvogel.  

Zodra ik wordt ontdekt krijg ik een warm welkom. “wij gaan om 10 uur samen met onze opstapper Rainer en Hardy en Tina van de ‘Jomé’ naar de wekelijkse hippiemarkt. Ga je mee?” Ik heb net genoeg tijd om mijn schip op te ruimen en even later stappen we met z’n zessen in een uber op weg naar de markt.

Na een gezellige middag zijn we weer terug op onze schepen om een verfrissende duik te nemen. Ik zwem niet zo lang, het is tijd om mijn nieuwe aanwinst , een ROV, uit te proberen. Zo een eerste duik is best lastig en dan gebruik ik nog maar de simpele instelling. Na een half uurtje heb ik de slag aardig te pakken en kan ik de onderzeeër sturen waar ik wil.

Wel met de beperking van de 100 meter lange communicatie kabel. Hier ga ik nog veel plezier van hebben.

Ik sta op zodra ik wakker ben. In Cala Llonga lig je heerlijk beschut tenzij de wind uit het oosten komt, en vanmiddag draait de wind en deining naar het oosten. We gaan met de drie schepen naar Formentera. Nadat we ten anker zijn gegaan haal ik de anderen op voor een wandeling en een drankje bij een strandtent.

Je krijgt hier echt het bounty gevoel. Heerlijk. Het strand is steil en een golf rolt vanachter de dinghy binnen. Die ene golf is genoeg voor pak ’m beet 50l water in de boot. Gezamenlijk tillen we de dinghy het strand op en laten de boot weer leeglopen. Straks de dinghy met de neus in de golven draaien voordat we instappen. Na een biertje bij een strandtent lopen we een stuk langs het strand.

Toen we aankwamen varen hebben we een gestrand zeilschip gespot en we zijn benieuwd of we er bij kunnen komen. Het blijkt, de Helisara IV gebouwd door Royal Huisman, het laatste schip van Herbert von Karajan te zijn. Vorig jaar is het tijdens een storm gestrand en de huidige eigenaar geeft niet thuis voor de berging. Deze zomer zal het worden geborgen en de eigenaar mag voor de kosten opdraaien. Een triest einde voor een mooi wedstrijdschip.

23 mei gaat de stormvogel naar San Antoni voor een bemanning wissel. Rainer gaat van boord en een ander stapt op. Ik wil wat spullen kopen bij AD-nautic en er is een filiaal in San Antoni. Dus ook ik ga die kant op. De stormvogel heeft een plek in de Marina gereserveerd, ik ga voor anker. Ik vond zelf dat ik een leuk plekje had gevonden in de drukke haven. De politie dacht daar anders over. Anker op en buiten de havenkom een plaats zoeken. Ik laat mijn anker vallen in 11 m diep water. 55m ankerketting is niet genoeg om krabben te voorkomen. Meer ketting steken is geen optie omdat de ketting dan in het beschermde zeegras komt. Weer anker op. Een mijl of twee verder vind ik een beschutte baai zonder zeegras en laat het anker vallen. Drie maal is scheepsrecht en ik lig hier prima. Even later komt er een oude Albin Vega de baai binnen en ankert vlak bij me. Aan boord is Max, een Zweedse jongen van ongeveer 25  jaar. Hij groet vriendelijk en ik bied hem aan om een biertje te komen drinken. ‘Graag’ zegt hij, eerst wat spullen opruimen en dan kom ik. Niet veel later komt hij aan boord. Vorig jaar is hij met vrienden vanuit zweden naar Almerimar gezeild. Hij heeft daar overwinterd en gaat nu de Middellandse zee verkennen. Alles low budget, met wat spaargeld en af en toe wat bij verdienden met scheepsklussen. Het scheepje is oud maar wel goed uitgerust en met een bijna nieuwe motor die hij goedkoop op de kop heeft kunnen tikken. Ik mag hem wel. We moeten allebei nog boodschappen doen. Op 5 minuten van de haven is een Lidl. We liggen wel ruim twee mijl van de haven af. Ik bied hem aan om morgen met mij mee te varen in de dinghy. Dan lopen we eerst langs Ad-nautic en vervolgens naar de Lidl.

Zaterdag ochtend haal ik hem op bij zijn boot. Hij heeft een opvouwbare strandkar voor zijn boodschappen. Daar valt mijn rugzak bij in het niets. Maar goed, hij haalt eten voor een week of twee, ik voor een paar dagen. Terug bij de schepen is de baai veranderd in een speelparadijs voor dagjes mensen. Overal gehelmde beginners op flyboards. Motorbootjes waarop met grote letters staat ‘Licence free’ met andere woorden ‘Ik kan niet varen in deze huurbak’. Vlak bij mijn schip valt er een stil. Ondanks verwoede pogingen lukt het ze niet om weg te varen. Ze hebben niet eens in de gate dat de motor niet meer draait. Ze dobberen steeds dichterbij, ik maak ze duidelijk dat ze eerst de gashendel neutraal moeten zetten en dan de motor opnieuw starten. Het lukt zowaar en blij varen ze verder. Ik nodig Max uit voor het diner bij mij aan boord. Ik maak een macaroni ovenschotel met gehakt tomaat en een kaaskorstje. Hij geniet er zichtbaar van. Het gerecht lijkt op wat zijn Finse oma vroeger maakte en hij moet aan haar denken. Een schot in de roos. Ik vertelde hem over vroeger, mijn trektochten met de boot waarbij ik regelmatig uitgenodigd werd om mee te eten. Nu is het mijn beurt om zoiets terug te doen. Morgen ga ik verder. Pieter, Vincent en Carlos komen morgen naar Formentera en hebben mij uitgenodigd voor het diner.