Mahòn

20 juni. Ik heb nog een zonnescherm liggen van de oude kap boven de kuip. Hij is van stevig wit doek, wellicht kan ik er een zonnescherm van maken om boven de stuurstand te spannen. De nieuwe kap heb ik er al op voorbereid met een aluminium rail rondom. De naaimachine en alle zeilmakerspullen komen goed van pas. Voor nu ben ik tevreden met het resultaat. Als hij ook in de praktijk blijkt te voldoen zal ik een definitieve versie maken. Die zal ik van een doorzichtig materiaal maken zodat ik mijn grootzeil kan zien. Wel zo handig. Ik krijg een mail dat de inverter vandaag geleverd wordt. Dat wordt even spannend. Het is vrijdag en om 15.00 sluit het bedrijf waar hij geleverd wordt gedurende het weekend. Voor die tijd moet het pakket geleverd zijn én moet ik het ophalen…. 13.45u, de inverter is bezorgd. Het moet gaan lukken om die op tijd op te halen. Ik stap in de dinghy en vaar naar het strand. Daar bestel ik een Uber want het OV is niet snel genoeg. Het lukt! Om 14.45 sta ik voor de deur. Er is mij gevraagd of ik zelf voor het  retour zenden van de defecte inverter wil zorgen, leuk maar die staat ook bij dit bedrijf. Ik moet er dus twee mee terug nemen. Dat is te zwaar om ‘even’ in de bus te tillen dus ook de terugweg met een taxi. In de avond maak ik een plan voor de komende dagen.

21  Juni Vanmorgen zal ik de defecte inverter naar een DHL servicepunt brengen. Er zijn er verschillende in het plaatsje, een zit vlak bij het strand. Dat lukt wel zonder steekwagen. “Nee, zo een groot pakket kunnen we hier niet aannemen! Daarvoor moet u bij een servicepunt een kilometer verderop zijn.” Dan wordt een pakket van bijna 20 Kg wel wat zwaar. De vriendelijke dame achter de balie geeft me ongevraagd tissues om mijn gezicht af te drogen. Met een verzendbewijs in mijn zak ga ik terug naar de boot. Anker op en in noordelijke richting langs de oostkust van Mallorca. In Porto Colom laat ik mijn anker vallen in 2,5 m diep water, net naast het veld met betaalde meerboeien. Een motorboot wordt aangemeerd aan de boei die vlak naast me ligt. De marinero in een rib, die helpt bij het aanleggen en het liggeld afrekent, ziet me en groet vriendelijk. Hij doet gelukkig niet moeilijk, waarschijnlijk is mijn boot te groot voor zijn boeien.

22 Juni, Ik wordt vroeg wakker van een rib vlak naast mij. Ze hebben een evenement boei vlak naast mijn schip gelegd waarbij ze totaal geen rekening hebben gehouden met mijn zwaai ruimte achter anker. Het is een opblaasbare boei dus mijn schip zal er geen schade van krijgen als we raken. Een uurtje later komt er een andere rib die de boei toch een stukje verder legt. Aan de andere kant van de baai is een tankstation. Ik  zie dat deze regelmatig door schepen bezocht wordt. Ik hoef daar niet bang te zijn om oude of vuile brandstof te tanken. Rond een uur of 11 leg ik aan en tank 100l diesel en wat E10 voor de buitenboordmotor. De laatste keer dat ik getankt heb was in Portimão, dan valt de hoeveelheid die ik heb getankt erg mee. Na het tanken zeil ik verder langs de kust naar Cala de s‘ Aguila om daar een gunstig moment af te wachten voor de oversteek naar Menorca.

23 Juni Vandaag besteed ik mijn tijd aan wassen en het bedenken hoe ik de nieuwe loopplank het beste kan gebruiken. Gewoon de loopplank op de kade laten rusten is geen optie, dan is hij in korte tijd doorgesleten. Als ik de giek helemaal naar een zijkant zet, en die gebruik om de loopplank net boven de kade te houden? Ik probeer het uit en het lukt. Met een houten spreidstok en zwaar elastiek is de plank goed te stellen. En alles wat er voor nodig is past bij de plank in de opbergtas. Ik bedenk me dat het best wel fijn is om even alleen te zijn. De volgende dag draai ik nog een was en zet de watermaker een uur aan. Het heeft weinig zin om de watertank helemaal te vullen. Het is voor de watermaker beter om die iedere week een keer te gebruiken en bijkomend voordeel is dat je steeds vers water hebt.

25 Juni is een gunstige dag om over te steken naar Menorca. Beautje en de Surf Song liggen aan de westkant van Mallorca en ik zie op de AIS dat zij ook vandaag oversteken. Zij kiezen een kant van het eiland waar ze een rustige nacht verwachten. Ik kies voor een mooie baai die vannacht minder gunstig op de wind ligt maar in de komende dagen juist wel gunstig is. Helaas liggen er meer schepen dan ik had verwacht. Toch vind ik een mooie plek en laat mijn anker vallen. De volgende dagen zijn vooral warm. Ik doe wat kleine klusjes, zwem regelmatig en verken het plaatsje. De ankerplaats is druk met allerlei dagjes mensen die met hun, meestal gehuurde, bootje komen ankeren. Je kan de hele dag met een vliegenmepper op de boeg gaan staan om hen uit de buurt van je ankerketting te houden. De meesten hebben geen idee wat ze aan het doen zijn. In de ochtend van 27 juni ruik ik een brandlucht en zie wat rook van de heuvel bij de ankerplaats komen. Niet veel later groot alarm. Een natuurbrand. Ik ben onder de indruk hoe snel er wordt gereageerd. Het duurt niet lang voor er een blusheli is en niet veel later krijgt die hulp van een blusvliegtuig. Na een paar uur is de brand onder controle en keert de rust weer.

Op 29 juni komt er een Fransman met zijn schip onder zeil de ankerplaats in en laat zijn anker dicht bij dat van mij vallen. Hij geeft aan dat zijn motor niet wil starten en niet ander kon. Ik ga met de dinghy langszij. Als hij langer wil blijven liggen kan ik hem naar een betere plaats slepen. Ik vraag wat het probleem is en vertelt wat er gebeurt als hij wil starten. Ik vertel wat er volgens mij aan de hand is en hij wil overleggen met de monteur die en een dag geleden een nieuwe startmotor gemonteerd heeft. Prima, laat maar weten of je mijn hulp nodig hebt. Een half uur later, inmiddels terug op mijn boot, hoor ik hen anker op gaan. Ik krijg een seintje dat de motor weer loopt en dat mijn analyse juist was. Hilda stuurt me een appje, zij gaan morgen naar Mahón het zou leuk zijn als ik ook zou komen, de SUPclub is ernstig klein…   

30 juni Ik ben lang genoeg in deze baai geweest en ga ook naar Mahón. Mahón is de hoofdstad van Menorca en heeft een uitgebreide haven. Er zijn verschillende verankerde drijvende steigers waar je tegen betaling kunt aanleggen. Het is wat luxer dan een ankerboei maar ook zonder elektra of water. Er is één officiële ankerbaai. Die ligt volledig beschut tussen het fort en het quarantaine-eiland en is beschut tegen golven en deining. Beautje ligt er inmiddels en ik vraag of er nog plek is. “voor jou wel” is het antwoord. Ik heb niet veel waterdiepte nodig en vind een mooie plaats. Ik wordt uitgenodigd om samen met de Surf Song bij Beautje te komen eten. Het is wat vroeg als ik aan boord stap van Beautje. Ik maak daar kennis met Rob en Fay, de bemanning van de ‘Reach Out’, die ook aan boord is. Het blijkt dat we meerdere keren op de zelfde ankerplaats gelegen hebben, vreemd dat we elkaar nog niet ontmoet hadden.

1 juli De SUPclub verkend de ankerbaai. Ik vertel onderweg dat het schoepenwieltje van mijn snelheidsmeter niet draait en dat ik die schoon moet maken. Hilda bied direct aan om dat voor mij te doen. Zij en Lajla gaan hun onderwaterschip schoon maken en nemen mijn schoepenwieltje wel mee. Ik kan op mijn beurt de Surf Song weer helpen. Ze moeten een document van een notaris printen, ondertekenen en weer scannen. Geen probleem voor mijn printer. Ik nodig Beautje en de Surf Song uit om morgen bij mij te komen eten.

2 Juli ga ik samen Hilda en Lajla Mahón verkennen. Voor de middag sluiten ook Edwin en José zich bij ons aan. Ik word door Hilda en Lajla verast met een lunch met tapas.  Op verzoek van Beautje en Surf Song is het diner om half zeven. Ze gaan beiden hun schip klaar maken voor de overtocht naar Sardinië. We nemen weer afscheid, nu voor langere tijd. Zij gaan richting Sardinië en ik zodra het kan naar Zuid-Frankrijk.

3 Juli zowel de Surf Song als Beautje en Reach Out vertrekken in alle vroegte. Ik zie Beautje nog weg varen en zwaai naar ze. Ze zijn te druk en zien me niet. Goede vaart!

Voor mij zit een oversteek naar Zuid-Frankrijk er nog niet in. Twee keer per dag bekijk ik de weerberichten. De overheersende windrichting in dat gebied is tegengesteld aan wat ik nodig heb. De eerste en enige gelegenheid om over te steken lijkt voorlopig tussen 10 en 12 Juli. Ik lig in een mooie ankerbaai en Mahón is een leuke stad. Ik heb dus niets te klagen. Wat de stad extra bijzonder maakt is dat er verschillende speciale dinghy aanlegplaatsen zijn. Keurig netjes en gratis. Chapeau!

7 Juli Ik ben er al verschillende keren omheen gevaren als ik boodschappen ging doen, tijd om ’Illa del Rei’ te bezoeken. Het is een eiland in de haven van Mahón waarop een voormalig ziekenhuis voor zeevarenden is gebouwd. Het wordt nog volop gerenoveerd. De renovatie is in volle gang en het is de moeite van renoveren waard. Het hele eiland is als een park aangelegd met zitjes voor de patiënten en verschillende tuinen met geneeskrachtige kruiden en planten. In een van de gebouwen is een kunst galerie gehuisvest.

9 Juli is een bewolkte dag, ideaal om de vesting te bezoeken waar ik al  dagen op uitkijk. Vooral de afmeting van de vesting is indrukwekkend. Er waren eens 3000 man gelegerd. Dat is veel dacht ik, maar het is zo groot dat je ze niet terug vind. De vesting is nooit belegerd of bevochten. Een van de vervallen gebouwen op het terrein is een oude gevangenis die tot 1970 in gebruik was. Best wel een beetje confronterend, ik was toen 14….

10 Juli sla ik in voor de overtocht. Het weer-window is steeds kleiner geworden. Ik hoop dat het weer mee zit. Morgenochtend vroeg vertrek ik. Voor de zekerheid ga ik met een snorkel een keer extra controleren of het schoepenwieltje nog draait. Routine matig kijk ik ook naar het anker. Dan schrik ik, ik kan het niet goed zien maar de ketting lijkt om een rots te zitten. Vandaar dat ik de laatste dag netjes op een plek bleef liggen. Ik dacht dat het kwam omdat er weinig wind was. De bodem is op iets meer dan drie meter. Te diep voor mijn oren. Klusje voor de onderwaterdrone.

Bij nadere inspectie zie ik dat ik, als ik het voorzichtig doe, de ketting kan binnenhalen zonder dat hij blijft steken. Beetje voor beetje haal ik de ketting binnen totdat hij vrij is. Ik wacht tot de wind het schip wat weg blaast en vier de ketting rustig weer uit. Met de huidige windrichting is de kans nihil dat dit voor vertrek nog een keer gebeurt.