Klaar

Het is de hoogste tijd om wat van me te laten horen. Ik schreef in mijn vorige stukje nog dat Vita Nova tot de eerste week van februari op het droge zou liggen, nou dat klopt. En er zijn zelfs nog een paar maanden bijgekomen. Het weer heeft de werkzaamheden enorm vertraagd. De hoeveelheid regen die in Portugal is gevallen hebben ze in de laatste 20 jaar niet meegemaakt. Het voordeel is wel dat alle waterreservoir goed gevuld zijn, maar daar koop ik niets voor. Er is in de tussentijd veel werk verzet, voor een deel heb ik dat zelf gedaan en de rest heb ik laten doen door de mannen van SlickHull en door RG Inox. Beide teams hebben keurig werk afgeleverd.

Onderaan dit stukje staat er, voor hen die het interesseert, een opsomming van wat er zoal is gedaan. De laatste paar weken heb ik best veel druk op de ketel gezet om het werk af te krijgen. Ik wilde beslist dat mijn schip in het water lag als Nicole voor een paar dagen langs zou komen. Eind maart raak ik in gesprek met een Nederlander wiens schip te water wordt gelaten. Ik had het schip, ‘Safir’ uit Heeg, wel zien liggen maar er was nooit iemand aan boord. We spraken over zijn reisdoel en over het gevaar van orka’s. Met name het advies om water dieper dan 20 meter te vermijden. Hij wil zo snel mogelijk neer de Middellandse zee vertrekken. Een paar dagen later loop ik op de weg langs de bedrijven op de scheepswerf en een tuiger stopt met zijn auto naast mij. Ik had hem om een speciaal type potnagels gevraagd. “Ik zal er morgen naar kijken maar moet nu met spoed naar Faro, er is een schip aangevallen door orka’s en de bemanning is in paniek en heeft om mijn hulp gevraagd.“ Het blijkt om de Safir te gaan. Toen de orka’s hen aanvielen voeren ze in ruim 50m diep water… Waarom hebben ze het advies niet opgevolgd? De schade aan het schip valt gelukkig mee en na een week kunnen ze hun reis vervolgen. Ik denk dat ze de 20m lijn nu wel eerbiedigen. Ze zijn in middels buiten het risico gebied.

Zodra er een afspraak stond voor de te waterlating ben ik begonnen met het afscheid nemen van andere ‘werfbewoners’. Zo is er een Duits echtpaar, uit het voormalig Oost-Duitsland. Zij staan met hun schip, een forse stalen langkiel ketch, al langer op de wal. Ze willen in het najaar via de Canarische eilanden de oceaan oversteken. Bij het achterschip is naast de trap een hijsinstallatie gemaakt voor hun hond. De prachtige Akita wordt meerdere keren per dag van en aan boord gehesen. Bij onze eerste kennismaking bij hen aan boord bleken zij te willen ontvluchten aan de maatschappij en kwamen ‘chem-trails’ ter sprake. Dan denk ik als eerste “wegwezen hier…” maar toen ik aangaf dat ik anders in het leven stond was het even stil en konden we daarna over andere dingen praten. Later heb ik met name met haar, ondanks (of juist dankzij?) onze grote verschillen interessante gesprekken gevoerd. Na een pizza sessie bij mij aan boord hebben we afscheid van elkaar genomen. Dan is er nog een jong stel, zij is Zwitsers en hij is Nederlands. Ze hebben een stalen schip gekocht dat door de vorige eigenaar zelf is gebouwd en willen daarmee over de wereld gaan zwerven. Constructief lijkt het schip solide maar binnen is duidelijk te zien dat hier geen scheepstimmerman aan heeft gewerkt. Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen maar er zijn steeds een aantal vrijwilligers die hen helpen met het werk. En veel werk is er! De kans bestaat dat ze zich aan dit project vertillen. Humor hebben ze in ieder geval wel, daar zal het niet aan liggen. De oude naam van het schip ‘The red rose of Wight’, is tijdens een BBQ, met wat schilders tape aangepast in “The red rust of Wight’.

De romp van het schip krijgt in de toekomst een helder rode kleur met een nieuwe naam ‘Peperoni’.  Ik nodigde hen uit voor een afsluitende borrel bij mij aan boord. “is het goed als we met 3 personen komen? Een van de vrijwilligers wil je graag ontmoeten.” Ze bleek een Braziliaanse te zijn die als stuurman op een kabellegger vaart. Het werd een hele gezellige ontmoeting en tegelijk afscheid. Fascinerend wat een verscheidenheid aan mensen je met deze manier van leven ontmoet.

Een paar dagen voor de geplande tewaterlating wordt het schip opgetild om de blokken, waarop ze rust, te verzetten. Nu kunnen de laatste stukjes romp worden afgewerkt tot en gesloten laag. Mijn schip is dan beschermd tegen osmose en met een nieuwe coppercoat is er in de komende jaren geen noodzaak om lang de wal op te moeten.

4 April, de dag dat ‘Vita Nova’ eindelijk weer het water mag proeven. Ik ga langs het havenkantoor om de havengelden en de kosten voor de kraan te voldoen. Mijn schip wordt vrijgegeven en mag het water in. Ik ga terug naar mijn schip waar de hijsploeg het schip inmiddels omhoog heeft gehesen om de roeren er uit te halen om de lagers te vervangen. De roerkoningen worden geïnspecteerd, gepolijst en nieuwe lagers geplaatst. De hijsbaas komt naar me toe en vraagt of ik van plan ben om naar de jachthaven te gaan. Eh, ja. Het tuigage moet nog worden gecontroleerd en daarvoor is het beter als je in een haven ligt. “Door het slechte weer van de afgelopen dagen is er veel schade in de jachthaven en we mogen geen schepen te water laten die de haven in willen.” Nee hé het zal toch niet. Ik wil het water in! Ik bel Nicole en overleg met haar. Ankeren is een optie maar kan onrustig worden door de stevige deining in de haven. We kiezen ervoor om het water in te gaan en te ankeren. Even later komt Vasile, van SlickHull, langs met een mij onbekende man. Hij blijkt mijn reddende engel te zijn. De man, Manuel, heeft voor zijn schip tot eind mei een ligplaats in de jachthaven. Vaste ligplaats houders worden niet geweigerd in de haven. Hij vertrekt vandaag met zijn schip voor onbepaalde tijd en bied mij, tegen een geringe vergoeding, zijn ligplaats aan. Ik betaal alleen voor de dagen dat ik er gebruik van maak. Ik hoef mij enkel te melden bij de havenmeester om mijn papieren te overleggen. Top! Dit is een win-win voorstel. Ik ga het water in en ga één nacht ankeren omdat het te onstuimig is om veilig de jachthaven in te varen.

Op 5 April vaar ik de jachthaven in. Het is een prima en ruime box. Ik wil ervaren hoe de nieuwe zonnepanelen voldoen en sluit daarom geen walstroom aan.

Tegenover me ligt een Nederlands schip en ik raak al snel in gesprek met Klaas. Ik schuif een uitnodiging om te komen borrelen op de lange baan. Nicole komt binnenkort en er moet nog veel opgeruimd en schoongemaakt worden.

8 April haal ik rond het middaguur de huurauto op in de stad. 8 dagen een huurauto voor € 140,- is echt geen geld. Morgen komt Nicole aan boord.

9 April. Om 6 uur gaat mijn wekker. Nicole land om 7.20u op Faro Airport en het is een uurtje rijden. Het toestel in mooi op tijd en rond een uur of negen zitten we in Parchal, bij een bakkerij, aan het ontbijt. Toch in de buurt rijden we langs de tuiger om te vragen wanneer hij tijd heeft om de stagspanning te controleren. Vervolgens door naar de haven. Het weer is niet wat we er van gehoopt hadden  maar we genieten er, de komende dagen, zo veel mogelijk van. Ik laat haar Portimão zien dat nu in paassferen is omgetoverd. Silves, het plaatsje waar ik eerder met Bernhard en Petra ben geweest, en ook Ferragudo staan op het programma.  

Ik laat me door Nicole in de mast hijsen om een blok voor de val van de Parasailor te vervangen. Een klusje dat ik had bewaard omdat ik graag een vertrouwd iemand aan de winch wil hebben.

Donderdag rond de middag krijg ik een telefoontje van Marcel. “hoi ben je aan boord? Is het goed als we even langs komen, we zijn in de haven” Ik kijk Nicole aan en het is goed. Ik heb Marcel leren kennen in Andijk, hij heeft een Tobago 35, een kleinere versie van mijn schip. Hij is hier zonder schip op vakantie. Leuk dat ze even komen aanwaaien. Later die middag, als Marcel en zijn partner al weer weg zijn, nodigen we Klaas en Carla uit op de borrel. Klaas is een oud wedstrijdzeiler uit Medemblik en we hebben veel gezamenlijke kennissen en interesses. Genoeg om over te praten dus. Ik had Carla nog niet eerder gezien. Wat mij en Nicole direct opviel waren haar gele ogen en huid. Geen goed teken. Natuurlijk zeg je niet “Wat zie je geel, leverproblemen?”. In het gesprek vertel ik over mijn bezoek aan de tandarts hier om een gespreksopening te bieden. Carla vertelt hekel te hebben aan elke vorm van zorgverlening. Ze vermijd de zorg. Hoe lang zal dit goed gaan? Na de borrel met hapjes hebben Nicole en Ik genoeg aan ieder een halve pizza als avond eten. Morgen dineren we in een van de vele visrestaurants in Ferragudo.  Zaterdag is het al weer zover dat het bezoek van Nicole er op zit. Na het avondeten rijden we naar Faro en we vliegen samen naar Nederland. Ik voor een kort bezoek aan het VU UMC. Ik doe mee aan een ‘stopstudie’ voor langdurig hormoongebruik. Een onderzoek waar ik veel belang aan hecht en graag aan mee werk. Dit is nummer twee van de drie onderzoeken. Dinsdag ochtend vlieg ik weer terug.

15 april om kwart voor vijf gaat de wekker. Nicole brengt me naar Schiphol. Met een dikke knuffel nemen we afscheid. Het zal een maand of drie duren voor we elkaar weer zien. Terug op Faro staat P4 niet goed aangegeven is het even zoeken waar ik de auto had geparkeerd. Ik ga vandaag maar weer eens langs bij de tuiger. Ik heb nog steeds geen afspraak voor controle. Ik loop ook binnen bij een andere tuiger die vlak bij zit. Met hem maak ik de afspraak dat hij maandag 21 april langs komt, tenzij de eerste tuiger eerder met een datum komt. Eerlijk gezegd heb ik bij geen van beide een heel goed gevoel. Ze zeggen allebei dat ze de stagspanning kunnen controleren, maar geen van beide heeft de meetapparatuur voor een stag van 14mm. Ik ben benieuwd hoe ze dat gaan doen.

Aan boord heb ik net mijn bagage opgeborgen als hoor roepen vanaf de steiger. Het is Bernhard van de ‘Wind of Change’ Ook hun schip ligt weer in het water en bij toeval aan de zelfde steiger als ik. Omdat ik voor vanavond al een uitnodiging voor een borrel heb staan nodigt hij me uit om de volgende dag bij hem en Petra te komen eten. In de middag kom ik Klaas tegen, bij hen is het kwartje gevallen dat het niet goed gaat met Carla. Op advies van de huisarts zijn ze naar het plaatselijke ziekenhuis gegaan en daar spraken ze over een levensbedreigende situatie en wilden haar direct opnemen. Maar Carla vertrouwd hen niet en ging terug aan boord. Ze zijn nu in overleg met de verzekering om terug naar Nederland te gaan voor behandeling.
Ik zit op het achterdek aan een kopje thee als ik wordt aangesproken door de eigenaren van een catamaran even verder aan de steiger. Ze vliegen vandaag naar huis en hebben vers eten over wat niet mee kan. Of ik daar belangstelling voor heb. Ja natuurlijk, weggooien is zonde.

16 April. Ik breng de huurauto terug en ga wat wandelen langs de boulevard en het strand. Middags zie ik tuigers langskomen met nieuwe verstaging en een nieuwe fokroller voor de boot van Bernhard en Petra. Tegen de tijd dat ik bij hen ben uitgenodigd voor het diner zijn de tuigers nog bezig. Ik zie dat zij wél de juiste spullen hebben om de stagspanning te meten. Ik probeer om een afspraak met hen te maken maar dat is lastig. Ze komen uit Sagres en moeten in de buurt werk hebben om dit er bij te doen. Ik wees hen naar mijn schip en ze zijn bekend met dit type schip, ze werken regelmatig voor de fabriek waar het schip is gebouwd. Een mooi gelijnd schip en nog een echte zeiler… en wat ziet die van jou er mooi uit. Dat hoor ik vaker de laatste tijd en ik ben ook apetrots op mijn schip. Het wel heel leuk als ook professionals het zeggen. Even later geniet ik van het diner aan boor van de ‘Wind of Change’ als de tuiger aanklopt. We doen die van jou nu wel. Ik loop met ze mee. De spanning op de stagen is 1630 Kg. Eén slag aandraaien is genoeg om de spanning naar 1960Kg te verhogen. Dat is de juiste spanning die nodig is. Hoe zouden de andere tuigers dat gedaan hebben? Hij haalt zijn schouders op, gokken denk ik. 10 minuten later zijn ze klaar. Service van de zaak! En ik ga opgelucht terug naar het diner. Morgen de twee andere tuigers afzeggen. Zodra het weer het toelaat kan ik vertrekken.

17 april. Ik klop aan bij Klaas en Carla. Hoe gaat het met hen? Vanmiddag staat er een taxi klaar om hen naar het vliegveld te brengen. De eerste onderzoeken staan al ingeplant zodra ze thuis zijn (ze blijken dezelfde huisarts te hebben als ik). Carla moppert over het aantal geplande onderzoeken, geld klopper rij. Ze ziet de ernst nog steeds niet in ondanks dat ze maar weinig eten binnen weet te houden.

Ze weten niet wanneer ze terug aan boord komen dus de koelkast gaat uit. Of ik de bederfelijke inhoud daarvan kan gebruiken…. Ook Bernhard en Petra gaan voor onbepaalde tijd naar huis, of ik de inhoud van de koelkast kan gebruiken…. Mijn koelkast is nog nooit zo goed gevuld geweest. Ik hoef de eerste dagen geen boodschappen meer te doen.

18 april, het is een miezerige koude dag en ik besluit om vandaag dit verhaal eindelijk af te maken. Ondanks het matige weer de afgelopen dagen zijn mijn accu's vol! De zonnepanelen doen hun werk prima. Morgen lijkt het beter weer te worden. Tijd om uit te varen.

Wat is er zoal aan het schip gedaan?

·        De oude coppercoat verwijderd, de romp en kielen grondig geschuurd en waar nodig bijgewerkt.

·        Twee lagen epoxy coating aangebracht op het onderwaterschip als preventie tegen osmose.

·        5 lagen coppercoat aangebracht.

·        Roerlagers vervangen

·        Een RVS constructie voor nieuwe zonnepanelen. Het vermogen uitgebreid van 700 Wh vaste en 400 Wh flexibele panelen naar 1670 Wh vaste panelen en de 400 Wh Flexibele panelen. Nu heb ik ook in het voor en najaar voldoende zonne-energie.

·        Een nieuw dak boven de kuip, voorzien van verlichting en 3 rondom verplaatsbare zonneschermen.

·        Buitenzonwering voor de kajuitramen

·        Heteluchtverwarming op diesel.

·        Twee extra winches voor de schoten van de Code D en de Parasailor.

·        Een nieuwe compressor en verdamper voor de vriezer

·        Nieuwe gashandels en morsekabels voor beide motoren.

·        De snelheidstransducer is verplaatst als voorbereiding op een nieuw type dat in de loop van dit jaar uit komt.

·        Diverse overbodig geworden gaten zijn gedicht en netjes afgewerkt.

·        Het schakelpaneel is uitgebreid ten behoeve van o.a. de generator

·        Het 230v systeem is herzien en voorzien van een galvanische scheiding.

·        De buitenboord motor is omgebouwd en kan nu elektrisch starten.

·        Een zeewater pomp om het anker schoon te spoelen bij het anker opgaan.

·        De spanning van het onderlijk van het grootzeil kan nu geregeld worden.

Ik ben vast nog wel wat vergeten in deze opsomming...