Nederland

Dit verhaal is niet zoals jullie gewend zijn een van (bijna) dag tot dag maar een overzicht van de afgelopen weken. Eerlijk gezegd schrik er een beetje van dat ik al ruim twee maanden niets van mij heb laten horen. De tijd vliegt voorbij. 

Het is afwachten wanneer ik een offerte krijg van de werf in Lagos. Een paar dagen hadden ze beloofd. In de tussentijd kijk ik naar verschillende dingen die ook veranderd wil hebben. De buitenboord motor bijvoorbeeld. Zolang als ik me kan herinneren heb ik altijd al problemen gehad met hand gestarte  buitenboordmotoren. Eén ruk en hij loopt! Bij mij zijn dat er meestal 3 of meer. Ook met deze motor weer hetzelfde verhaal, en heb ik ook al twee keer een spier flink verrekt. De motor is te nieuw om deze in te ruilen voor een elektrisch gestarte versie. Een ombouw set kopen is een stuk aantrekkelijker in prijs en gelukkig heb ik al het benodigde gereedschap aan boord.
Dan is er de vriezer. Kan ik een energiezuinige compressor vinden? Ik weet dat er compressors zijn die passief met buitenwater gekoeld worden, maar zijn die verkrijgbaar en past het koelelement in de box? Weer iets om uit te zoeken.
Inmiddels ben ik twee weken verder en heb nog geen offerte, ondanks een tussentijds telefoontje.

De boot van Petra en Bernard is inmiddels uit het water en staat in Lagos op de kant. Ik vraag aan Bernhard of hij daar ter plekke misschien wat vaart achter de offerte kan zetten. Nou, dat is gelukt. Binnen een dag had ik een offerte. Een incomplete en snel in elkaar gezet fot. De persoon die de werkzaamheden aan mijn boot zou coördineren heet Pedro. Het kost me drie telefoongesprekken om er achter te komen wie ik moet hebben. Er blijken vier! Pedro’s in het management team te zitten. Als ik uiteindelijk de juiste spreek vraagt hij me om met het schip naar Lagos te komen om een goede offerte te kunnen maken. Bij de werf zelf is er geen ligplaats meer beschikbaar. Als ik naar de Jachthaven ga komen ze daar langs om e.e.a. te bespreken. Ik bel met de jachthaven om een plek te reserveren. Pas nadat ik uitleg dat ik voor een offerte van de werf langs kom is er een plaats voor me gevonden á € 110,- per dag.  Ik ga anker op en vaar naar Lagos. Er is weinig wind en omdat het maar een paar mijl verder is neem ik niet de moeite om het zeil te hijsen. De motoren mogen het werk doen. In de namiddag lig ik in de jachthaven en bel Pedro dat ik er ben. Hij vertelt me dat hij vandaag en morgen geen tijd heeft om langs te komen. Wat flikt hij me nou! Ik neem daar geen genoegen mee, dat had hij ook kunnen melden voordat hij me naar Lagos liet komen. Dit kost me minstens nog een dag van  €110,- aan havengeld. Uiteindelijk zegt hij toe om de volgende dag langs te komen.
Aan het begin van de middag, te laat om het havengeld tot één dag te beperken, komen ze langs. We bespreken wat en hoe ik dingen gedaan wil hebben. Over de RVS constructie voor de zonnepanelen hebben we verschillende meningen. Ze stemmen in met mijn wijze van constructie en beloven morgen, uiterlijk overmorgen, met een offerte te komen. 

De volgende dag vertrek ik uit de jachthaven terug naar Portimão. Er is wederom weinig wind maar wel een deining van 1,5 meter en schuin van voren. Als de motoren toch draaien is het een mooie gelegenheid om tijdens deze tocht de watermaker te laten draaien. Dan is de watertank weer vol als ik voor anker ga. Zo gezegd, zo gedaan. Af en toe controleer ik de watermaker terwijl de autopilot zijn werk doet om het schip te sturen. Na een controle kom ik aan dek en zie in een ooghoek een boei van een visser. Ik sprint naar de besturing en zet de motoren neutraal. Net te laat. De lijn van de boei is in de bakboord schroef terecht gekomen. Vanaf het achterdek lukt het me niet om de lijn los te krijgen.  Het lukt wel om de spanning er vanaf te krijgen door de lijn naar de kreeftfuik een stuk binnen te halen. Dan maar het water in! Ik trek een wetsuit aan, bind een lijn om mijn middel om me aan de boot te zekeren en ga met een duikbril en snorkel het water in. De ellende valt mee, door mijn snelle reactie is de lijn maar een paar keer om de propeller gedraaid. Het moet lukken om die, zonder een mes te hoeven gebruiken, los te maken. Het lastigste is om onder water bij de propeller te blijven met een schip dat dwars op de deining ligt. Het kost me drie kwartier, maar het lukt. Mijn schip heeft geen schade en de visser behoud zijn vistuig. Eenmaal in de haven van Portimão en weer geankerd merk ik pas dat ik behoorlijk koud ben geworden. De watertank en de accu’s zijn vol, nu ik nog even bijtanken….

Ik heb geen goed gevoel bij de manier waarop ik door de werf in Lagos wordt behandeld en ga naar de werf in Portimão voor een tweede offerte. De gesprekken In Portimão verlopen een stuk soepeler en geven me wel een goed gevoel. Als dan blijkt dat de werf in Lagos het RVS toch op hun manier heeft begroot, en hun offerte een stuk hoger is dan die van Portimão, is de beslissing snel gemaakt. Ik bedank Pedro voor de moeit en ga in zee met SlickHull.

Dan gaat het snel. Binnen drie dagen kan ik de kant op en zal een start worden gemaakt met de vernieuwing van de coppercoat.  Voor het RVS werk moet ik tot januari wachten. Tot dan is zijn agenda gevuld. Het komt er op neer dat mijn schip 3 maanden, tot de eerste week van februari, op het droge zal liggen.

Bij de kraan waarmee het schip uit het water getild worde is geen enkele bescherming, alleen betonnen palen. De mensen van SlickHull staan meteen klaar om te helpen. Voordat ik naar de kraan vaar pik ik twee man op bij de jachthaven. Met z’n drieën klaren we de klus zonder schade. Het schip staat keurig vrij in een hoek van het terrein. Laat het werk maar beginnen.

Ik heb inmiddels ook een passende oplossing voor de vriezer gevonden. De buitenkoeling kan op dezelfde plek komen als waar de waterinlaat van het vorige systeem zit. Dat scheelt weer een extra doorvoer in de romp. Terwijl ik de oude doorvoer los maak breek die zonder veel kracht te zetten af. Het is de enige bronzen doorvoer in het schip en is bijna volledig doorgerot. Ik ben door het oog van de naald gekropen. Als dit onderweg was gebeurt …, ik moet er niet aan denken. Ik kan het mezelf niet kwalijk nemen, tijdens de aankoopinspectie had ik dit nooit kunnen zien.

De opdrachten voor de werkzaamheden zijn gegeven, dat geeft mij de gelegenheid om naar Nederland te gaan. Niet alleen voor het verplichte aantal dagen om aan de voorwaarden van een briefadres te voldoen, maar ook om mijn rijbewijs en paspoort te verlengen. Het zal een tijdje stil worden zolang ik niet aan boord ben. Volgend jaar als ‘Vita Nova’ weer op reis gaat zal ik het verslag weer oppakken. Voor nu wens ik iedereen een veilige jaarwisseling en hoop dat 2025 een mooi jaar mag worden in goede gezondheid.