Kikkers

8 september: De nacht met hazenslaapjes van 25 minuten gaat me beter af dan ik had verwacht. Het is wel een nacht waarin na elk slaapje iets te doen is. De wind veranderd per uur en de zeilen vragen veel aandacht. Op een moment zet ik de motor bij omdat 1 knoop snelheid echt te langzaam gaat. Binnen een half uur kan de motor weer uit en ben ik blij dat ik het eerste rif in het grootzeil heb laten zitten. Als van zelfsprekend staat gedurende de nacht de radar bij en zijn de alarmen van het radar en de AIS actief. Ik zie wel dat de radar moet worden gekalibreerd. Er zit een kleine hoekverdraaiing in de echo en de ware peiling. Voor nu is dit niet belangrijk. De ochtend begint grauw en nat. De wind is westelijk kracht 4 a 5 Bft. Hoog aan de wind varen dus. Het schip stampt met 8 á 9 knopen door de golven. Als na de middag de zon doorbreekt wordt het een stuk vriendelijker en vergeet ik bijna dat het schip door de golven stuitert. Er zijn golven uit drie verschillende richtingen en het ziet er naar uit dat deze ook in de nacht door blijven staan. De nacht valt, de zonsondergang wordt verhuld door een zware bui. Op afstand gelukkig.

De hele dag geen schip gezien en dat maakt het wat lastig om de slaaproutine te houden. Toch hou ik vol, ook de wind kan immers veranderen.

9 september: Mijn gedachten gaan uit naar mijn moeder die eerder dit jaar is overleden, vandaag zou ze 94 zijn geworden. Ik geloof niet in een hiernamaals, zij wel. Als zij gelijk heeft dan feest ze vast de hele dag, nacht én de volgende dag door samen met mijn vader die morgen jarig zou zijn.

Aan het einde van de nacht neemt de wind af, ik wacht tot het licht wordt om de riffen uit het zeil te schudden. De fok kan wel uitgerold worden. De zee is nog steeds onrustig maar de scherpe kantjes zijn er wel vanaf. De wind draait langzaam via halve wind naar ruime wind. Ik overweeg om La Coruña links te laten liggen en door te zeilen naar Portosin aan de westkust van Spanje. Er liggen daar een paar vertrekkers die ik op de vertrekkers dag, georganiseerd door het blad ‘Zeilen’, eerder dit jaar heb ontmoet. Ik stippel een route uit en sla die op. Als de wind waait zoals verwacht dan is het goed te doen en ben ik tegelijkertijd de vervelende noordwesthoek van Spanje om. Vanavond om een uur of negen is het beslismoment.

Nu het wat rustiger is neem ik de tijd om de planten te verzorgen, Oude bloemen eruit knippen, dompelen en ook de pannenkoekplant water geven.

Gestaag nader ik het gebied waarin de Orka’s de dienst bepalen. De laatstgemelde aanval is alweer bijna twee weken geleden. Fijn aan de ene kant maar daardoor weet ik niet waar ze nu zijn. Doorvaren naar Portosin heeft als voordeel dat ik een voor belangrijk deel in donker langs de kust vaar. Tot nu toe houden de Orka’s zich nachts rustig. Fingers crossed. Tijd om een boek te lezen. Tegen zessen draait de wind en beslis ik dat de nieuwe bestemming Portosin wordt.

10 september: De koers naar Portosin verschilt niet veel van de koers naar La Coruña. Als ik in de nacht ter hoogte van La Coruña ben komt de hele, lokale, vissersvloot mij tegemoet. Opletten dus. Vissersvaartuigen veranderen steeds van koers. Er zal voor hen vast een goede reden voor zijn, maar voor mij als zeiler zijn het net een stel kikkers die alle kanten opspringen. Ik telde er op een goed moment twaalf! Stoïcijns koers houden is eigenlijk het enige wat ik kan doen. En dat werkt. Een uurtje later is de zwerm voorbij en kan ik mijn slaapschema weer oppakken. Na het volgende waypoint is de wind recht van achteren en neemt het grotzeil meer wind uit de code D dan dat het bijdraagt aan de snelheid. Omdat het laatste stuk vooral voordewind is laat ik het grootzeil zakken. De code D waardeert het en de snelheid neemt bijna twee knopen toe. Het zeil blijft bijna tot het eind van de tocht staan.

Pas als ik de Ria de Muros e Noia indraai moet ik hen weghalen. Dat blijkt een hele klus want de wind rond de rots is een stevige 5Bft! Met de fok maak ik lei maar het blijft een klus. De wind weet telkens weer een manier vinden om de code D te laten klapperen terwijl hij is ingerold. Er is maar één oplossing: meteen helemaal strijken. Zo gezegd, zo gedaan. Ik laat men op de trampoline zakken waar die uit zijn eigen gewicht blijft liggen. Het losmaken en opruimen komt later wel. Ik neem contact op met de haven en geef door dat ik solo zeil en hulp nodig heb om bij deze windkracht veilig aan te leggen. Als ik de haven in draai staan er twee man op de steiger op me te wachten. De wind waait vol over de steiger zowel in de lengte richting maar ook van de steiger af. Dat wordt een uitdaging. De eerste twee pogingen mislukken. Ik heb tijd nodig om te ontdekken hoe de wind het schip wegblaast. In een derde poging laat ik het schip, achteruit, tergend langzaam naar de steiger toe kruipen. Dat werkt. Een achterlijn zit vast en de wind draait het schip langszij. Er zijn 4 landvasten nodig om het schip goed aan de kant te houden. Het klinkt misschien als een slechte plek maar wind deert me niet, er is weinig deining in de haven dus het schip ligt redelijk stil. Wat wel jammer is dat de andere Nederlanders vertrokken zijn. Pech gehad, volgende keer beter.