Stilte na de storm

Ik lig bij een dorpje dat me doet denken aan mijn geboortedorp van vroeger. Hier zijn nog vijf ‘supermarkten’, drie slagers en drie bakkers. Je vraagt je af hoe die kunnen bestaan in zo een kleine gemeenschap. Er is een ijzerwarenzaak waar je nog van alles los kunt krijgen. Bijvoorbeeld een meter ijzerdraad en niet een hele rol zoals bij ons.

Ik ga elke dag boodschappen doen en sta al snel bekend als de ‘captain of the large sailschip’.

Rustig voor anker liggend doe ik allerlei klusjes en tikt de tijd sneller voorbij dan ik gedacht had.

Een van de klusjes is de dekwas aansluiting. De koppeling inclusief een kraan en leiding zitten al keurig in de ankerbak. Alleen de aansluiting op het watersysteem is nog niet gedaan.

Om dat voor elkaar te krijgen moet ik mij als een waar slangenmens via de ruimte onder de bank, waar al het proviand staat, rechtsaf onder de pantry wurmen.

Het is me duidelijk waarom de vorige eigenaar dat had verzuimd.
Helaas is er geen brandstofslang te krijgen dus de knijpers moeten nog even blijven zitten.

Binnenkort komen de eerste opstappers aan boord. Rik en Rinus komen met dezelfde vlucht aan op het vliegveld van Kalamata. Aan Rik heb ik gevraagd om een nieuwe inductiekookplaat mee te nemen als vervanging van de ceramische kookplaat. Het is wel zo handig dat ik hen ophaal met een huurauto. Dat geeft me ook de gelegenheid om jerrycans met diesel te vullen en boodschappen bij een grote supermarkt te doen.

1 Mei, om 10.10u landen Rinus en Rik. Even voor negen uur loop ik naar het autoverhuurbedrijf om de gereserveerde auto op te halen. Ik overleg mijn rijbewijs en paspoort en we lopen een rondje om de auto om de bekende schade te noteren. Ze geven mij de sleutels en vragen of ik nu wil betalen of bij terugkomst. “Bij terugkomst” zeg ik verbaasd. Ik krijg de auto mee zonder een borg of aanbetaling. Wat een vertrouwen.

Om een uur of tien arriveer ik bij het vliegveld. Klopt dit wel? Ben ik op de juiste plaats? Het lijkt meer op een sportvliegveld met een groot uitgevallen clubgebouw. De schuttingen ontnemen het zicht op de start en landingsbaan. Geen vliegtuig te bekennen. Ik zie een busje van een reisorganisatie staan, dat stelt me enigszins gerust. Even later stoppen er een paar touringcars. De mensen die uitstappen verdwijnen met bagage in de vertrekhal. Dat zal voor de retour vlucht zijn maar nog steeds geen toestel. Pas om kwart voor elf zie ik een staart boven de schutting uitsteken. Volgens vluchtradar is het toestel geland, dus het lijkt te kloppen.
Langzaamaan komen er mensen naar buiten uit de aankomsthal, eerst alleen met handbagage daarna ook met koffers. Geen berichtje van Rinus of Rik. Dan maar even de aankomsthal binnenlopen. Als ik zou willen kon ik doorlopen naar de bagageband. Dan zie ik Rik zwoegen met twee grote tassen. Ik neem ze van hem over en breng ze naar de auto. Rik haalt de doos met het kooktoestel op en ook Rinus is gesignaleerd. De achterbank van de auto is niet deelbaar en het is passen en meten om alles mee te krijgen. Mijn idee om direct boodschappen te doen laat ik varen.

We moeten twee keer varen om alles en iedereen aan boord te krijgen. Daarna de jerrycans ingeladen en terug naar Kalimata voor boodschappen. Op de terugweg tanken. Het kost wat moeite om de brandstof op de juiste plaats te krijgen. Het leek simpel; 4 liter diesel in de auto en drie jerrycans ieder met 22 liter diesel vullen. Zelden zie je iemand zo vreemd kijken.

We sluiten de dag af met een bezoek aan een restaurant. Ieder een Pizza met een heerlijk glas wijn.
‘Goede vaart, en kom nog eens terug’ groet ons de restauranthouder. En met een goed gevulde doggybag gaan we terug naar de boot.
Morgen ochtend de huurauto terugbrengen en dan rond een uur of elf anker op voor de tocht naar Malta.