Blunder

17 september: Vandaag wil ik richting Porto. Ik maak een plan om in de stroming die langs de steiger staat netjes weg te varen. Ik gooi het laatste landvast los en wil wegvaren. Sh*T, ik ben de walstroom vergeten los te maken! Wat een blunder! Snel handelen is geboden. Ik sla achteruit naar de steiger en gooi een landvast om de bolder en stap op de kant en beleg de bolder. Dan schiet de landvast los van mijn schip. Een ongeluk komt nooit alleen. Het lukt me om met een flinke stap op mijn schip te komen. Poging twee met een ander landvast. Die lukt beter en ik met mijn hart in de keel kan ik de walstroom los maken. Netjes opruimen komt straks wel. Eerst zorgen dat alles, ook de eerste landvast, aan boord is. Ik vaar weg van de steiger en heb even nodig om bij te komen. Dit is maar net goed gekomen. De weersberichten zijn het niet met elkaar eens hoeveel wind er komt te staan. Voor de zekerheid zet ik een rif in het grootzeil. Voor het eerste uur is een rif wat overdreven maar ach, ik maak voldoende voortgang. Ik zal niet alles in detail noemen, dat wordt gewoon te veel (lees saai). Alle weersverwachtingen krijgen op een of ander moment gelijk. De wind varieert tussen 1 en ruim 6 Bft. Geen idee of de natuurbranden hier debet aan zijn. Over de natuurbranden gesproken, in de vorige haven hing een brandlucht, vandaar dat ik er niet wilde blijven liggen. Helaas wordt het onderweg niet beter. Sterker nog, ter hoogte van Leixões, een paar mijn voor Porto is de lucht roodbruin.

Boven Porto is de lucht nog veel donkerder en daarom besluit ik niet verder te varen en in Leixões voor anker te gaan. Ik voorzie wel een probleem met de energievoorziening, de zonnepanelen hebben haast geen opbrengst. Ik zie wel wat de dag morgen brengt.

18 september: Wat de morgen mij gebracht heeft is een laag as op het dek. Weer eens wat anders dan woestijnzand. De komende dagen is er weinig wind verwacht. Vanuit hier is porto prima bereikbaar. Maar ja, alles zit onder de as. Ook de bijboot. Je wordt vies van alles wat je doet of beetpakt. Als ik in de haven ga liggen is het net even wat makkelijker om schoon te worden én blijven. Ik ga met de bijboot naar de haven en loop binnen bij de havenmeester. Hij kende me nog van de vorige keer. Ik mag op dezelfde plaat gaan liggen en boek tot zaterdag. In de haven liggen nog een aantal Nederlandse schepen, waaronder de Zen die ik van de strand BBQ ken.  Ik loop eerst naar een supermarkt voor brood voordat ik terug aan boord ga. Ik bereid het schip voor om aan te leggen en ga ankerop. Even later lig ik weer op mijn ‘vertrouwde plek’ voor het havenkantoor. Even voor ik het avondeten wil voorbereidden krijg ik een uitnodiging van een van de andere Nederlanders in de haven voor een spontane ‘Portugees/Spaanse’ avond. Er is genoeg en hoef niets mee te nemen. Ik vind dat ik niet met lege handen aan moet komen, en neem een fles wijn mee. Het is een gezellige avond met lekkere hapjes en Paella.  Telkens leer ik weer nieuwe mensen kennen. Een deel waaiert uit richting het Caribisch gebied en anderen zal ik ongetwijfeld weer terugzien ergens in de middellandse zee.

19 September: Ik heb me voorgenomen om vandaag het keukenblad te monteren. Helaas heb ik de nieuwe spoelbak nog niet aan boord dus ik ga het blad erin zetten met één oude spoelbak. Later kan ik het gat dan groter maken voor de definitieve spoelbak. Ik teken de gaten zorgvuldig af. Ik krijg maar één kans om te zagen, het moet dus direct goed. Het gaat gelukkig goed en het blad ligt er keurig op.

Vastkitten kan ook nog niet zolang de nieuwe bak ontbreekt. De kraan houdt ondertussen het blad prima op zijn plaats. Ik zet wel een tape langs de achterste rand om te zorgen dat er geen water onder kan lopen. Voor het eten spuit ik zo veel mogelijk alle as van mijn schip. Het is zeker niet mijn gewoonte om daar drinkwater voor te gebruiken maar van het havenwater wordt mijn schip niet veel schoner. Nood breekt wetten. Na het eten kruip ik achter de televisie, genoeg gedaan vandaag. Even niets…